Почитувани работодавачи, јас сум Работното искуство. Ме барате во секој оглас, по можност во големи количини, „најмалку пет години“, а понекогаш и „во сличен тим“. Ми е драго што сум толку посакувано, но морам да ви кажам нешто непријатно: јас не се раѓам само од себе.
Секое утро ги гледам младите како седат пред огласите, во Карпош, во Струга, во Делчево. Сакам да дојдам кај нив. Навистина сакам. Но, за да дојдам, некој мора прво да ги вработи. А вие не сакате да ги вработите, бидејќи ме немаат. Ова е круг, а јас сум заглавено во средината, како хартија во печатар.
Некои од вас ме бараат и од кандидати што штотуку дипломирале. Ве молам, бидете реални. Јас не можам да се стекнам на предавањата, освен ако не ги броите петте години во кафулето пред факултетот, кои, да бидеме искрени, се доста богато искуство.
Затоа предлагам компромис. Вработете некого без мене. Само еднаш. Ветувам дека ќе дојдам веднаш, уште првата недела, заедно со првата грешка и со првиот шеф што вика.
Со почит и надеж, ваше Работно искуство. П.С. Врските и кумовите, кои често ме заменуваат во постапката, ве поздравуваат.